Gece yarısı taksiden inip kapıyı açtığında Cennet Mahallesi’nin sessiz sokakları, gölün hafif rüzgârını içeri taşıyor. Işıklar loş, yağlar ılık; parmak uçlarım gerilimi sırtından yavaşça alıp kalçalarına doğru inerken nefesin ritmiyle birlikte hızlanıyor.

Kısa bir mola verip yeniden başladığımda kasların tamamen gevşemiş, sadece tenin titriyor. İkitelli’den Halkalı’ya uzanan bu gece, nefesin her seferinde biraz daha derinleşirken seni bıraktığım yerde bırakmıyor.